اردوهای راهیان نور

 

 

در واقع سابقه راهيان نور به همان سال های ابتدايی جنگ باز می گردد. پس از آزادسازی اولين سرزمين های اشغالی در شمال خوزستان، از سال 1361، عده ای به بازديد از جبهه های جنگ شتافتند. بيشتر اين مسافران، خانواده های شهدا به شمار می رفتند. آنها دوست داشتند با حضور در اين مناطق، ياد و خاطره شهيدشان را گرامی دارند. سياست مردان و مديران ارشد نظام و نمايندگان مجلس نيز از ديگر مسافران راهيان نور در سال های دفاع مقدس بودند. آنها در قالب کاروان های کوچک، از جبهه ها بازديد کرده و از نزديک با رزمندگان ديدار می کردند

این حرکت بعد از پایان جنگ تحمیلی، توسط گروه‌های مردمی خود جوش متشکل از رزمندگان شکل گرفت که در ایامی خاص نظیر عید نوروز، ایام محرم و ... کارون‌هایی را برای بازدید از مناطق جنگی سامان می‌داد و محل‌هایی نظیر یادمان‌های فعلی شلمچه، اروند کنار و فتح المبین مورد بازدید این کاروان‌ها قرار می‌گرفت. این روند تا سال ۱۳۷۶ ادامه پیدا کرد. در سال ۱۳۷۷ بسیج دانشجویی از ظرفیت‌های اردوهای راهیان نور استفاده نمود و اعزام کاروان‌های دانشجویی شروع شد و سپس بسیج محلات نیز شروع به اعزام کاروان‌هایی نمودند.

سفر مقام معظم رهبری در تاریخ هشتم فرودین ماه هزار و سیصد هفتاد و هشت به یادمان شلمچه و حضور در میان زائران راهیان نور باعث شد توجه ویژه ای به موضوع راهیان نور در نیروهای مسلح بوجود آید، همچنین استقبال مردم از راهیان نور نیزگسترده تر شد. بطوری که در نهایت دستورالعملی مبنی بر تشکیل ستاد هماهنگی راهیان نور با مسئولیت و ریاست بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس از سوی ستاد کل نیروهای مسلح ابلاغ گردید در این دستور العمل به 21 محل جهت بازدید کاروان های راهیان نور اشاره شده است.